şundan bundan..

aslında yazacaklarım bundan ibaret değil..

2008-12-17T00:10:00.007+02:00

Ama öyle bir şey oldu ki, hemen sizinle paylaşmadan edemedim! Bizim tırtıl kedi Simon, aşağıdaki fotoğrafıyla Pfizer'in 2009 takvim yıldızlarından biri oldu. Minikimizle ne kadar gurur duysak az! :)

Bu arada, Galata Köprüsü fotoğrafıma kimse iki laf etmemiş, hani övgü beklediğimden değil de, beğenmediniz mi yahu, benim kişisel favorimlerimden biri de, fikrinizi merak ediyorum, ondan şeettiydim.. :(

iyi haberler..

2008-12-14T21:06:00.002+02:00

Ben çıktım depresyondan. Valla. :) Nasıl çıktığımı çarşambaya anlatabileceğim, güzel, fotoğraflı bir hikayesi var hem de. Herkese tavsiye edebileceğim bir yöntem değil, ama işe yaradığı kesin. :)

İki günlüğüne bu görüntü kalsın burada. Ben hemen geleceğim!

depresyon efendisi..

2008-11-24T15:53:00.003+02:00

Rahel gönüllü olarak gittiği Auschwitz kampından bildiriyor:

Lale Müldür yazmış, beni almış götürmüş..* "Depresyondayım" deyince kimse beni dinlememiş, "deprasyondayım" deyince herkes gülmüş.. :) Hayat komikmiş aslında, her zamanki gibi kolaymış da, bu satırları yazan aptal bunu bir türlü görememiş!

*Teşekkürler Y., sen olmasan kendi kelimelerimde boğuluyordum şimdi! :)

"Evde öyle oturuyorum. Akineton içtim. Yapay bir huzur. Anlamadığım bir müzik çalıyor. Kafam hem iyi, hem çok kötü. Her şeyi daha da acayipleştirmek için siyah gözlükler taktım. Evde öyle oturuyorum.

Depresyon günlerimin sabahlığını da giydim tabii: Lacivert kadife ve arkasında nefis bir turkuaz kuş var. Bunu giydim mi, artık iş biter. Kış gelmiş, sobanın üstüne de Depresyon Efendisi oturmuş demektir. Bir kestane pişirmediği kalır. Ama kendine acı bir kahve koyar. O acı kahve depresyon kahvesidir de, ben ondan içmem.

Bu depresyon dedesi geldi beni on iki yaşımda buldu. On iki yaşındayken anneme gider, 'Anne, canım sıkılıyor' derdim. Daha o zamanlar Baudelaire, Spleen filan okumamıştım. Tam şu anda ezan okunuyor. Biraz yukarıdakini hatırlayın diyor. Kimbilir belki o hepimizden daha da yalnız. Onun yukarıda olduğunu bilseydik, hepimiz çok sevinirdik değil mi?

Hâlâ canım sıkılıyor. Böyle zamanlarda hiçbir şey iyi gelmez bana. Kitap okuyamam, yazamam, kendime çay bile yapamam. Kendimi dışarı atarım, o zaman da kurtulamam. Çünkü insanlarla aramda Depresyon Efendisi vardır. Telefonla konuşamam ya da tam tersine bir telefon obsesyonu başlar. Herkesi geceyarıları uykularından uyandırırım. Saatin tik taklarını dinlerim bir tek. Yalnızca Ufo kitapları ya da mistik kitaplar okuyabilirim. Çünkü çıkış yolları bir tek onlarda vardır.

Onlar Depresyon Efendisi'ni öldürürler. Depresyon Efendisi bohçasını alıp başka bir eve gider. Geçici bir ayrılıktır ama bu. Tekrar döneceğini, sobama döneceğini bilir. Edgar Allan Poe buna başka bir şey demiş. 'Kuzgun' demiş o bu duyguya. Ece Ayhan 'görünmez köpeğim' diyor. Sylvia Plath 'Lale' diyor.

Depresyon Efendisi nedir aslında size söyleyeyim mi? Depresyon Efendisi insanı gönüllü olarak Auschwitz kampına gönderecek kadar zalim bir arkadaştır. Ama bizi en yakından tanıyan, o yüzden de vazgeçemediğimiz bir arkadaş. Billie Holiday'in dediği gibi:
'Günaydın kalp acısı,
Oturmayacak mısın?
Beni en iyi tanıyan sensin.'

Sonra depresyon bulaşıcı bir hastalıktır. Depresifleri hemen herkes anında terk eder. Hiçbir şey yapamazsın. Depresyon Efendisinin kahvesine mecbur kalırsın.

Merhaba Depresyon Efendi,
Kestane pişirmeyecek misin?
Benim en kıskanç sevgilim sensin!"

elephant gun..

2008-10-17T14:34:00.001+03:00

"We drink to die, we drink tonight" mı deseeem, "all that is left is all that i hide" mı? :) Çok seviyorum, çok dinliyorum desem? ;)

Beirut - Elephant Gun
Yükleyen YforYerom

vaktim vardı, düşündüm..

2008-08-08T15:47:00.012+03:00

- Bu öğlen Ayşegül ile buluştuk. Dönerken taksiye bindim, genç sessiz bir adamdı şoför, radyoyu da kendisi gibi sessiz sedasız dinliyordu, bir Rafet El Roman şarkısı çalıyordu derinden. Güneşli ama Ağustos ayı için serin, esintili bir İstanbul öğleninde, bir taksinin içinde ilerler ve Nişantaşı'nın kalabalığını arkamda bırakıp Beyoğlu'nun kalabalığına koşarken, kulağımda aşina bile olmadığım bir şarkıyla ne şanslı olduğumu düşündüm: Benim annemin doğurmadığı öz kızkardeşlerim var! Şimdi ne zaman Rafet El Roman çalsa bir yerlerde, ben kelimenin tam anlamıyla "canım kadar" sevdiğim kızkardeşlerimi düşünüp gülümseyeceğim, gören de bu şarkıları sevdiğimi düşünecek! Olacak iş mi şimdi?! :)

- Simon bana o kadar çok benziyor ki, bazen dehşete kapılıyorum! Yalnızca kendisi istediği zaman, kendisinin istediği kadar sevilmek istiyor mesela; öncesine, sonrasına, daha fazlasına veya daha azına tahammülü yok. Buna rağmen her an gözünün görebileceği, bize ulaşabileceği bir mesafede duralım istiyor, üstelik uyurken bile böyle bu. Hayali düşmanları var sonra. :) Durup dururken bir gölgeden, evdeki minik bir hareketten işkillenip gölge düşmanlara savaş açıyor, sağa sola deli gibi koşturup hiç bir şey olmadığını fark ettiğinde, sanki gölge düşmanları yenmiş de hepsi kaçmışlar gibi, muzaffer bir komutan edasıyla gurulduyor. İstediği olmadığında ne yapacağını bilemiyor, kararsız kalıyor, genelde saldırgan davranıyor. Komutlara, emirlere şiddetle karşı çıkıyor. "İn o masadan" dediğimde örneğin, gelecek her türlü cezayı iyi bilmesine rağmen, bütün gücüyle masaya yayılıp tutunan ve başka hiç bir koşulda çıkarmadığı seslerle bana resmen cevap veren bir anarşist o! Geveze! Hem o kadar geveze ki avıyla (sineklerle, topuyla) bile konuşuyor. :) Bütün kelimeler içinde en iyi "mama"yı biliyor ve yalnızca güzel bir yemek için mutluluk belirtisi gösteriyor. Kendisine faydalı olanı değil, en zararlıyı seviyor. Çok su içiyor. Yediğimiz her şeyi (yemeyecek bile olsa) büyük bir merakla kokluyor. Sürekli kilo alıp veriyor bir de. :)

Bir kediyi anlamak ve sevmek için bir kedi olmak gerekiyor belki de..

- Simon'un bize öğrettiği bir başka şey de ileride (bir gün olursa elbet) çocuğumuzla ilişkilerimizin nasıl olacağı. Simon'un eğitimini ben verdiğim, hayvan bütün "hayır"ları benden duyduğu için, bana karşı hep tepkili. Oysa mamasının alınması, verilmesi, suyunun tazeliği, aşılarının takibi, tırnaklarının bakımı gibi hayati konuları ben üstlenmiş durumdayım. Sabah iki gündür temizlenmeyen tuvaletinin başında ağladığında (evet, böyle yapıyor, tuvalet temizlenene kadar çişini tutuyor) saat kaç olursa olsun kalkıp temizleyen de benim. Onu her kucağıma aldığımda gözlerini, kulaklarını, dişlerini, patilerini velhasıl neresini görürsem orasını kontrol ediyorum mesela. (Bu kontrollerle iki rahatsızlığı erken teşhis edildi ve iyileşmesi çok kolay oldu.) Kuzusarması ise Simon'la sadece oynuyor. Ve bilin bakalım ne oluyor? Simon beni deli gibi ısırırken Kuzusarması'na tapıyor!

Bir gün bir bebeğimiz olursa, Kuzusarması ile ikisini yalnız bıraktığım ilk günün sonunda, bebeğimizi açlıktan koltukları kemirmiş, elini kesmiş ve kendi b.kuyla oynarken bulmaktan korkuyorum. Bunun kadar korktuğum bir başka şey de, endişeli, kontrol manyağı ve en kötüsü "eğlencesi eksik" bir anne olmak. O zamana kadar kendimi de, Kuzusarması'nı da adam etmeyi planlıyorum.

- Nikah davetiyemiz için Piyale Madra'nın bir çizimini kullanmıştık. Bu yaz İstanbul Müzik Festivali'nin afişi olan "davetiyemiz" her yerdeydi ve tarihler evlilik yıldönümüzü gösteriyordu. Böyle tesadüfler olmasa hayat ne sıkıcı olur..

geçen sene..

2008-07-09T17:01:00.009+03:00

İlk evlilik yıldönümümüzde yaptığımız bir şeydi geçtiğimiz yılı değerlendirmek. En çok ne ile eğlendiğimiz, neye kızdığımız, nerede mutlu olduğumuz.. 4 senedir oynadığımız, bazen yüzümüzü güldüren, bazen birimizi (genelde beni) diğerini boğmanın eşiğine getiren :) bu oyun en çok bu sene hoşuma gitti. Çünkü geçtiğimiz senenin evliliğimizin en iyi senesi olduğuna karar verdik "oybirliği" ile. :) Mutluluğun sırrı karşındakini tanımak kadar, onu olduğu gibi kabul etmekle de doğrudan alakalı galiba. Kabul edemediğin yerde açık olmak, belki derdini söylemek, isteklerini yüksek sesle talep etmekle.. İç sesini ona duyurmadan önce, kendin duyup tartmakla ilgili. Ve çok sevmekle.. Ama çok çok sevmekle.. Öyle çok ki, "ben"i azaltıp "biz"i çoğaltmak "artık" seni rahatsız etmeyecek kadar çok sevmek. Aşktan, tutkudan, seksten, beğeniden, gurur duymaktan neredeyse bağımsız; çocuğunu, anneni, babanı, kardeşini sever gibi katıksız sevmek sevgiliyi. Her gün biraz daha çok sevmek ama. Öyle çok ki, her sabah onun yanında uyandığın için (inanmadığın) tanrıya şükretmek.. :)
Evlilik zor iş. Valla. Yok, Kuzusarması zor biri olduğu için filan değil, müessesenin doğası gereği zor. Bir evin içinde iki kişi yaşamak, "iki" düzeni "bir" yapmak zor, anneleri-babaları güleryüzle idare etmek zor, zoroğlu zor işte. Saydırmayın bana hepsini, her şeyi.. :) Bizimki -çok- mutlu bir evlilikken, bize herkes tencere-kapak, kurufasulye-pilav, Rahşan-Bülent derken bile zor. :)
Hani bazı insanlara bakıp "burnu, kulağı, gözü, dudağı tek başına çirkin de, hepsi bir araya gelince uyumlu bir bütün, güzel olmuş" deriz ya (ben derim), bizim evliliğimiz de öyle işte. Ben ve Kuzusarması öyle bir elmanın iki yarısı filan değiliz, belki ayrı elmaların yarılarıyız hatta. :) Önceliklerimiz aynı (evet, ikimiz de elmayız!) ama zevklerimiz çok ayrı. Harry Potter dışında okuduğumuz ortak kitap, 70'lerin Türk şarkıları dışında dinlediğimiz ortak müzik hatırlamıyorum mesela. Ama seviyoruz kardeşim! :) Böyle sevgi böcüklüklerine kıl olsam da "hieeeyt, seviyorummm üleeeyynn" demek istiyorum hatta huzurunuzda. Benim blogum değil mi yahu, derim, demem, iki gün sonra inkar ederim, kime ne. :P
Velhasılı kelam yuvarlanıp gidiyoruz biz. Bu sene biraz daha mutlu yuvarlanıyoruz demek ki. :) Darısı herkesin başına..

uyku muyku kalmadı bende..

2008-04-10T01:15:00.003+03:00

Bu kadar minik bir şey insanın hayatını nasıl doldurur? :) Hep Simon hep Simon olmasın diyorum ama.. Yarabbim, bir kaç fotoğraf koydum, şuraya bir bakar mısınız? :) Ya buna ne demeli?

simon ve siz..

2008-04-07T23:34:00.002+03:00

Minicik bir sıcaklık yeterdi buzumu çözmeye. Önce siz geldiniz, sonra Simon.
Hepinize, ve Simon'a; tüy, sıcaklık ve mırıltıdan ibaret bir yumağıma, beni annesi sanan, kardeşi sanan meleğime, çok teşekkür ederim..

Ben buralardayım efendim, daha sık beklerim! :)

buz..

2008-02-26T00:01:00.002+02:00

İçim böyle şimdi.. Geçsin diye bekliyorum..

haftasonu..

2008-02-12T00:18:00.001+02:00

Kayınbiraderi görelim diye yola çıkmıştık aslında. O da bizi mi bekliyormuş nedir, ancak arabanın içinde, yemek ve kahve molalarında görebildik birbirimizi, öyle çok gezdik, öyle çok yedik! İzmir'in çevresinde uğramadık kasaba, köy bırakmadık. :)
Seviyorum ben Ege'yi. "Gel bakayım yeğenim" deyip bana dibekte kahve dövdüren amcayı, "al bu senin hakkın" deyip bana dövdüğüm kahveden vermesini sonra:); kadınların hayattan koparılmamış olmasını; turistik yerlerde bile zamanın adeta durmuş olmasını; Anadolu'dan çok farklı olarak bir "dışarıda yemek yeme kültürleri" olmasını; deniz ürünlerini, süt ürünlerini, çıtır çıtır meyve sebzelerini, otlarını; "öteki yaka"dakilere bu kadar çok benzemelerini, bir şeyi çok beğendiğimi söyler söylemez safça tarifini vermelerini, tatlıya, tuzluya, kahveye sakız koymalarını; pazarda çiçek satmalarını..
Alaçatı'da, yağmur kış kıyamet demedim, pazara uğramak istedim. Kuzusarması da, abimiz de kırmadı beni, eşlik ettiler bana. Ben tazecik enginarlara bakarken Kuzusarması bir buket nergisle geldi elinde. Ben de küçük bir öpücükle teşekkür ettim kendisine. Birden ikimiz de duyduğumuz -ama pek de beklemediğimiz- sesle irkildik, pazarcı teyzelerden biri gülerek beni azarlıyordu. :) "Olur mu hiç öyle! Adam çiçek almış getirmiş, oooo, daha çok sarıl, daha sıkı sarıl!" Sarılıverdim Kuzusarması'na sımsıkı, döndüm teyzeye, "oldu mu?" dedim, "eeğh, oldu gibi" dedi.. :) Biz güldük, o güldü.
Ege'nin her şeyi bir yana.. Ben Ege'den hep mutlu ayrılmayı seviyorum. :)

Fotoğrafların bir kısmını şuraya koydum.. Dilerseniz karıştırın diye. ;)

hoplama zıplama otur yerine..

2008-01-27T14:33:00.000+02:00

2008'in ilk yazısı ciddi ve mühim bir şey hakkında olsun dedim. Hani bütün dergiler yılın ilk sayısında o yılın nasıl olacağına dair beklentiler, hiç olmadı burçlara ilişkin öngörüler, fallar filan yayınlıyorlar ya, benim neyim eksik diye düşündüm. (Dergim eksik ama çaktırmayın, farkında değilim. :P) Öyle vatana millete ilişkin öngörülerde bulunacak kapasite bende olmadığından, kendime dair üç beş tahmin ve bir kaç temenni ile başlayayım diyorum.

1. Göz altlarımın morluğuna çare bulacağım.

Hahahaha, siz nasıl şeyler yazacağımı sanıyordunuz ki! Benim küçücük hayatımın derdi tasası da bu kadar işte! Ne diyorduk, göz altlarım. Annemi ve babamı çok seviyorum, iyi güzel de, en kötü fiziksel özelliklerini bana armağan etmeseler de olurdu yahu! Abartıyor muyum? Tamam, şöyle bir örnek vereyim size o zaman, babamın saçları çok zayıf ama beyazlamıyor; annemin saçları çok gür ama erkenden beyazlıyor. Bu durumda en kötü kombinasyon ne olur? Hem çok zayıf, hem de bembeyaz saçlar olur değil mi?! Bilin bakalım benim saçlarım nasıl? ;)
Neyse, bu şanssızlığın başka bir kötü sonucu da her daim mor göz altlarım. Annemin İç Anadolu'ya nereden geldiği belirsiz o güzelim Grek burnu dururken, minik bir bebek olarak kendisinin incecik derili, hassas göz altlarını seçmiş olmama bakılırsa, benim seçimler konusundaki başarısızlığım doğuştan! (Kuzusarması beyefendiyi hariç tutuyorum, o bu konunun gerçek istisnası.) Vücudumun başka hiç bir yeri için yapmayacağım yatırımları göz çevrem için yapıyorum, temizleyiciler, kremler, bakımlar.. Ama yok işte! Hala keş, hala hasta, hadi bilemedin yorgun görünüyorum! Sanırım tek çarem, bir türlü beceremediğim şu makyaj işine artık başlamak olacak. Evet evet, şimdi gidip iyi bir firmanın makyaj ürünlerini satan bir mağazaya oturayım, "hadi anlatın bana" diyeyim, üstüne "ben bilmem, boyayın beni, kapatın şu göz altlarımdaki morlukları" diye şımarayım, onlar da alsınlar sazı ellerine, beni Bülent Ersoy'dan beter etsinler. Ben, hani anlamıyorum ya bu işlerden, "bu mudur" diye sorayım, "budur" desinler, kabul edip bütün malzemeleri alayım. Eve dönerken "böyle kısa kızıl saçlarla Bülent Ersoyluk olmaz olsun" diye isyan edip kuaföre uğrayayım. Şu takıp çıkarılabilen siyah postişlerden alayım kendime. İster misiniz eve gelip beni öyle görünce zaten neler olduğunu anlayamamış olan Kuzusarması, bir de elimde o postişi görünce Garez'in içine düştüğünü zannedip çığlığı bassın. Bunun üstüne günün her saati karısıyla bağıra çağıra kavga eden, ama en ufak bir seste kapımızı çalıp "bebeğimiz uyuyor" demeye utanmayan densiz komşumuz yine kapımıza dayansın. Kuzusarması bu kadar şeyi kaldıramayıp Allah ne verdiyse komşuya girişsin (eline sağlık kocacığım), beni unutsun. Karakolda derdimi anlatmaya çalışsam da polisler benden korksun, ifademi bile almasın. Kuzusarması nezarette geçirdiği bir gecenin sonunda beni boşasın!

Hmmm, belki de mor gözlerle dolaşmak o kadar kötü değildir. :)

2. Evde üç kişi olacağız.

Hayır yahu, ne bebeği?! Kedi alacağız eve, kedi! Yani alacağımızı umuyorum. Yani almayı istiyorum. 8 yıldır bir yavru kedi için ağladığımı gören Kuzusarması bu sene "tamam"dedi, "tamam kuzum, bu kadar istiyorsan kıyamam sana". Dedi demesine de evlilik öyle ciddi bir müessese ki işler böyle yürümüyor. Evde hayvan beslenmesine sonsuz karşı olan kayınvalidemin, benim hayvan beslememe karşı olan annemin (çok bağlanıyormuşum, çok üzülüyormuşum onlara bir şey olunca) gönüllerinin alınması, eve haftada bir temizliğe gelen hanıma "kedilerden korkar mısınız?"diye sorulması gerekiyor. Şeytan "ne kedisi, al en gürültücüsünden bir kangal köpeği, sal alttaki komşuların üstüne" diyor ya neyse, hanımefendi blogger duruşumdan kaymayayım şimdi. :)

Şimdi bir yavrucuk gelse mırıl mırıl, Kuzusarması'na süpriz yapıp eve götürsem, eve girer girmez ayağına dolanan pisiyi benim karakolluk postişim sanıp tiksinerek itse ya da yine Garez'deki kadın zannedip ezse, ben de kendisine "cani" diye bağırsam.. Kendisini terk edip hayatımı kedi haklarını korumaya adasam, 150 kediyle bir evde yaşasam, kokumu 2 km. öteden duysalar. Ölünce kediler beni yiyeceği için cesedimi bile bulamasalar, sembolik mezarımın taşını da ciğer şeklinde yapsalar. Hahahaa.. Yahu içtiğim kahvenin içinde bir şey mi vardı acaba?! :D

Bu arada pisi demişken, yüzüğüme bakar mısınız? :) Kuyruğu ve gövdesi iki ayrı parça ve sıkı dur crick, adı "Sadi". :) Soru gelir nasıl olsa, ben şimdiden yazayım, Sadi Tekin tasarımı bu yüzüğü ve daha güzellerini şurada ve şurada bulabilirsiniz. Facebookta profiliniz varsa şuraya da bakın derim.

3. Uzakları göreceğiz.

Bu senenin kalkınma planı çerçevesinde Kuzusarması ile yurt içi ve yurt dışı bir kaç seyahat planını hayata geçireceğiz. Bunların içinde en önemlisi Çin. Evet ya, sonunda ben de (daha fazla değişmeden) Çin'i görebileceğim. Zaten benim göz altlarımın morluğundan sonra en büyük kaygım dünyayı göremeden ölmek. :) Valla. Çok ciddiyim. Hatta gözlerim ikinci sırada bile olabilir, çok emin değilim.

Neyse, bu iş için baharı bekleyeceğiz, çünkü 2007 yılından çıkardığımız derslerden biri soğuk memleketlere, soğuk mevsimlerde gidilmemesi gerektiğiydi. Sonra -afedersiniz- dötünüz donuyor. :) Hmmm, en kısa zamanda bu anafikire yol açan Münih-Salzburg yolculuğunu anlatmam lazım size.

Çin seyahatinin ortasında Kuzusarması döner bana "e artık bu sene Kaş'a gidemeyiz, Çin'de bu kadar zaman harcadıktan sonra" der, arkasından kedi şiş yapan bir amca görürüz sokakta bizim kokoreççiler misali, bizim uzaklar kısacık sürüverir, döneriz hemen. :) Bende bu öngörü yeteneği varken aç kalmam beee!

4. Gündeme müdahale edeceğiz.

Hep beraber yapacağız hem de! Nasıl mı? Hani gazetelerde anketler yapıyorlar ya, onlardan yapacağız birlikte, tartışmalar açacağız, ülkenin gündemine düşeceğiz hatta gündemi biz yaratacağız. Mesela ilk konumuz şu olabilir: Türkiye Malezya olursa, burada da tsunami de olur mu?Hı, olur mu, soruyorum size? :)

En popüler tartışmaları ramazan ayında yapacağız ama. Şimdiden belirlediğim iki konunun/sorunun (Serkan'la beraber belirledik, hakkını yemeyeyim şimdi kendisinin) Türkiye'yi Zekeriya Beyaz ve diğerleri olarak ikiye böleceğine çok inanıyorum şahsen.

1. Tangalı oruç tutulur mu?

2. Suşiyle oruç açılır mı?

Ne oldu, saçma mı geldi? :) Aşkolsun size, her gün bu seviyede bile nitelikli konular konuşulmuyor bile buralarda. Yoksa sizin oralarda konuşuluyor mu? ;) Zaten biz bu konuları tartışmaya başlayınca ülkeyi yönetmeye aday bile oluruz! Ben de kendime meşgul olacak bir şey bulmuş olurum böylece, Kuzusarması 1,5 senelik bir eğitim planına dahil olmaya karar verdi de geçtiğimiz hafta. Hem fena mı olur, Türkiye benimle gurur duyar filan. :)

Şöyle bir okudum da 2008 yılı tahminlerimi (aslında hedefler ve sonrası için tahminler gibi olmuş) Beşiktaş tribünlerinden bir slogan geldi aklıma. Kendime bu vesile ile akıl fikir diliyor şöyle sesleniyorum.

Hoplama, zıplama, otur yerineeee

2008 gelir sokar gözüne!

fatima bana baksanaa, çiki çiki yapsanaa!

2007-11-30T12:07:00.000+02:00

Son zamanların en kıymetlisi, "Fatima Spar & Die Freedom Fries" bugün ve yarın İstanbuldalar! Biletler şurada..

Ben mi? Çok yorgunum ben, ama evet, ölmez sağ kalırsam gitmeyi umuyorum. :)

referandumlu mim

2007-10-18T20:22:00.000+03:00

Arayı valla isteyerek uzatmadım bu kadar! Benim gibi bir garibana çok yüklendiniz. :) Ciddi ciddi vatan millet derdindeyim bu sefer. İnanmıyor musunuz? Olsun, inanmayın, ne yapayım. Şuna baksanıza tipim kaydı çalışmaktan! :)

Crick uzun zaman önce sobelemişti beni. Canım benim, izin verirsen günün anlam ve ehemmiyetine uygun olarak kitabımın 187. değil, 232. sayfasını paylaşacağım sizinle. Okuyun, olur mu? :) Otostopçu, Evrenin Sonundaki Restoran'da Douglas Adams şöyle diyor:

"En önemli sorun -ya da önemli sorunlardan biri, çünkü bir sürü en önemli sorun vardır- halkı yönetmekle ilgili en önemli sorunlardan biri, bu işin kime yaptırılacağını bulmaktır. Daha doğrusu halkı, kendilerini yönetmesine izin vermeleri için ikna etmeyi başaracak birini bulmaktır.

Özetlersek: İyi bilinen bir gerçektir ki, halka hükmetmeyi en çok isteyenler, ipso facto* bu işi yapmaya en az uygun olanlardır. Özeti özetleyecek olursak: Kendisinin Başkan yapılmasını sağlayabilecek kişilerin bu işi yapmasına hiçbir surette izin verilmemesi gerekir. Özetin özetini özetlersek: Halk bir sorundur.

Ve karşılaştığımız durum şudur: Bir dizi Galaktik Başkan, iktidarda olmanın eğlencesi ve boş telaşından öylesine hoşlanmışlardı ki, iktidarda olmadıklarını neredeyse hiç farketmemişlerdi.

Ama onların arkasındaki gölgelerin içinde bir yerlerde kim vardı?

Hükmetmek isteyenlerin hiçbirinin hükmetmesine izin verilemiyorsa, bu işi kim yapabilirdi?"
*Latince: yalnızca bu nedenle

Görüyorsunuz işte, ister İngiliz, ister Türk olun, ya da galakside herhangi bir yerde olun, bazı sorunlar her yerde aynı. :D Biliyorsunuz hepiniz, ben bu bloga -Kuzusarması'na takılmak hariç ;)- pek ciddi şeyler yazmıyorum. Çünkü benim hayatım zaten ciddi adamlarla -Serkan hariç, çalışmayı bu kadar eğlenceli hale getirebilecek kaç adam vardır bilmiyorum-, ciddi konular konuşarak geçiyorum. Bu seferlik kendi koyduğum kuralı, kendim bozuyorum. Sizi, hayatımda görmediğim, bir daha da göremeyeceğim düzeyde bir saçmalığı -bu konudaki fikriniz ne olursa olsun- oylamaya davet ediyorum. LÜTFEN BU PAZAR, OYUNUZ NE OLURSA OLSUN, SANDIK BAŞINA GİDİN. Oy vermek yalnız bir hak değil, aynı zamanda bir vatandaşlık ödevidir!

Kutuplaş-tır-maya, "siz-biz-onlar"a, "onlardan değilsen bizdensin"lere -değilim, zorla mı!- katlanamıyorum. Halkın kendisine verilen her yetkiyi almak isteyeceğini biliyorum ve anlıyorum. Ama yetkilerinin yeni anayasa taslağı ile nasıl değişeceğini bilmediğim bir cumhurbaşkanını seçmek isteyip istemediğimin bana "şimdi" sorulmasını anlamıyorum. Bir sürü insanın havaalanlarında çoooktan oy verdiği bir değişikliğin, hiç böyle bir şey olmamış, ilk defa bu pazar oylanacakmış gibi değiştirilmesini anlamıyorum (11. cumhurbaşkanı garabetini değiştirdiler malumunuz). (Kimse Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'ne başvurmazsa, sen ve vekilin olarak ben başvuralım mı özi???) Referandumun konusunda teklik ilkesinin hiç konuşulmamasını anlamıyorum. Suçlunun kim olduğunu bilmesem de, faturanın benim gibi düşünenlere çıkacağını biiyorum.

Bu arada, sık karşılaştığım bir soruya açık cevap: Ortalıkta dolaşan "katılım %50'nin altında kaldığında referandumun iptal edileceği"ne dair mailler, tamamen yanlış bilgiler içeriyor. Söz konusu kural yalnızca Avrupa'da, yanılmıyorsam iki ülkede mevcut. Yani oyunuzu vermezseniz, yalnızca oyunuzu vermediğinizle kalacaksınız, haberiniz olsun.

zeynep..

2007-09-10T15:38:00.000+03:00

Zeynep meleğim kocaman akıllı bir kız oldu artık. Böyle boncuk boncuk bakıyor..

Yemek yememek için her şeyi yapıyor.

Ve ondan hiçbir şey kaçmıyor! :D

burun farkı..

2007-09-07T14:48:00.001+03:00

Ben bir yalancıyım.

Gerçekten. Bu Pinokyo’dan bozma burun da bunun bir işareti olsa gerek. :)

Uzuuun, çok uzuuun zaman önce Haşmet Babaoğlu okurdum ben (hatırlıyorum). Okumakla kalmamışım, bazı yazılarını kesip saklayacak kadar önemsemişim de (unutmuşum). Annem, bu kış "evladım, şuna bak, ver ver bitmedi, hala döküntülerin var bu evde" deyip bir koli tutuşturdu elime. O koliden bir sürü alakasız şey (mıknatıslı birbirine yaklaştırınca öpüşen bebekler, bakır bir kildan, kurumuş papatyalar, başka çiçekler, pullar, envai çeşit kutu, fotoğraflar, çerçevelenmiş kartpostallar ve bir su tabancası) ile beraber parça pinçik gazete kupürleri çıktı. Bir kısmı Haşmet Babaoğlu imzalıydı. Atmadan önce* şöyle bir göz gezdirdim yazılara. İçlerinden bir tanesi çok tanıdık geldi bana, gülümsedi. Başlığına baktım, "hayat maskelerle güzel!".

O yazıyı da attığım için –oğ yes beybi, onu bile tutmadım, bu kadarı da biraz fazla- aklımda kalanları yazmak durumundayım, affedersiniz değil mi? Şöyle bir şeyler anlatıyordu yazı: Herkes "kendin gibi olmak"tan bahsediyor. Halbuki "kendin olmak" akıllara ziyan bir şey değil midir? Hayatı yaşanır ve zaman zaman güzel kılan şeyler maskeler değil mi aslında? Kendin olmak kabadır, maskeler zariftir. Kendin olmak kolay, maskelerle yaşamak zordur.

Yazıyı okuduğumda bir ışık –belki de bir devre! :P- yanmıştı beynimde, hatırlıyorum. O zamandan beri itiraf edebiliyor, hatta talep ediyorum: Ben hayatı güzelleştiren, yaşamı eğlenceli hale getiren, incelikli yalanları seviyorum. Maskelerimi kullanıyorum ve etrafımdakilerden de aynı şeyi bekliyorum. Yalan söyleyemiyorsa, söylemek istemiyorsa ya da, en azından gerçekleri yumuşatsın istiyorum.

Aksi gibi, Kuzusarması ve ailesi "doğrudan olmak" konusunda bir ekoller. Başta sevgili olmak üzere, onlarla bir arada olmak arada bir gerçeğin soğuk duvarına çarpmak demek! Koca bir saat hazırlandıktan sonra "nasıl olmuşum?" sorusuna, "geçen haftadan bu yana kilo almışsın, o yüzden geçen hafta bu elbiseyi giydiğinde daha güzel olmuştu" cevabını duymak istemiyorum mesela. Ne ekersen onu biçersin diyorlar ya, ben artık buna pek inanmıyorum. :) Yıllarca "kendi anne babamdan başka kimseye anne baba diye seslenmem" diyen ben, sevgilimin annesine ağız dolusu "ağnneeeciiğğğim" diyorum ama, zor geçmiş bir günün sonunda eve gittiğimde Kuzusarması’nın bana bakıp "bu saçlarla 35 yaşında evde kalmış yönetici kadınlar gibi görünüyorsun" demesinin önüne geçemiyorum!** :)

Gerçeklerle baş edememek değil, bazen baş etmemeyi tercih etmek. Zamanlamayı iyi yapabilmek bazen. Nerede kendin olacağını, dürüst olacağını, öylece, olduğun gibi konuşabileceğini belirlemek. Bazen kime karşı açık olabileceğini öğrenebilmek. Evet, oynamak, evet, ya-lan söy-le-mek, evet, bazen çok şizofren bir tavır, ama seviyorum kardeşim, istiyorum, var mı ötesi! İşte söylüyorum: Hayat maskelerle güzel!

Anlayacağınız ben yalanlarım ve Pinokyo burnumla mutluyum. Fındık burunlulara ve hatta Kuzusarması gibi inadına burunsuzlara buradan selam ediyorum.***

* Evet, hemen hepsini attım! Eskiden her şeyi saklayan ben, artık döküntülerden daralıyorum. Yine evet, eskiden sakladığım her şeye "geçmişim" diyordum, şimdi döküntü diyorum. Değişiyorum çünkü.. Gitgide Kuzusarması'na benziyorum! Bize Rahşan ve Bülent deyiniz.

**Eleştirilerden yoruldum, sıcaktan bunaldım, güzel arkadaşım yok ki'yle buluşmamızın hemen ardından saçlarımı kestirdim bu arada.. Büyük ihtimalle gözlerimi devire devire kuaföre gidiyorum ben değimde bana inanmamıştı! İnanmış mıydın arkadaşım?

*** Bu kadar uzun süre ara vermek istemedim ama laptopumu düşürdüm -sizlere ömür-, öğle yemeğine çıkmamasına çalıştım, falan.. Bu hmf hanımın sobesiydi. Sırada tanrıça hanımın sobesi var gecikmiş de olsa. Fidel'in hikayesi var sonra.. Tolga bu yalan oyunun yeni ebesi olsun, yeni aldığı takım elbisesiyle bize kendi yalanlarını anlatsın, hehe.. Sobe!

durum raporu..

2007-08-09T22:13:00.000+03:00

Kaş'tayız biz. Hı hı, yine. Kafamda dönüp duran, anlatacak çok şeyim var. Ama -çok az olan bir şey oldu- tatil matil derken pek zamanım olmuyor. Beni bekler misiniz bir-iki gün. Söz, hepinizle birlikte mesai yapacağım pazartesi sabahı erkenden..

Böyle -yukarıdaki gibi- yazmak istedim gecenin bu saatinde (1:47), sonra dedim ki "Kızım, bu ne kendini önemseme halidir! Sanki herkes hazırolda bekliyor bekliyor sen dön diye"! Utandım, yine de silmedim. Tatil ruh haline ve iki duble rakıya verin olmaz mı.. Ben kısa bir durum raporu vereyim yine de..

Bu, Kuzusarması'nın kimbilir kaç rakı üstüne otele döndüğümüzde kendini tutamayıp balkonda içtiği bira. Bu aynı zamanda yastığımdan başımı kaldırmadan gördüğüm manzara. Yaaa, gerçekten.. ;)

Bu, çarşıdan.. Herkesin kilitleri ve çilingir perileri vardır diye düşünürüm ben. Neyse ki ben kilitlerimi açacak perileri bulmak konusunda hep çok şanslıydım.

Bu, Belginler'in Şövalye adasındaki yazlığından dönerken iskeleye yanaşmamıza yardım edenlerin fotoğrafı. İlk bu hikayeyi mi yazsam acaba? ;)

Bu, küresel ısınmanın Kaş'a ettiklerinin bir özeti. Benim Ağustos'ta bile püfürdeyen Kaş'ım ilk defa bu kadar sıcak..

Bu da odadan yine. Akşam güneş batarken..

Böyle yazmıştım 10 gün önce. Sonra önce internet sorun oldu, beni bezdirdi. Sonra zaman azaldı, uğraşmak angarya oldu, tatil kıymete bindi. Sonra bir e-mail geldi, "ne bu anlattıkların, hayat hep toz pembe mi, sen bu kadar çok mu mutlusun" dedi. Düşündüm ben epey.

Sonra.. Bir akşam ben karşı kıyıya bakarken birdenbire "Temenni" çalmaya başladı.

Sonra dağıldım ben.. Toplayabilene aşk olsun..

kısa kısa, ama uzun..

2007-07-17T21:16:00.000+03:00

Kısa kısa yazayım dedim ama bakalım sonu nereye varacak. :)

- Doğumgünü kutlamalarım 40 gün-40 gece sürdü hakikaten! Kuzusarması geçen sene yazdıklarımı yanlışlamak istercesine önceden planlanmış, ciddi bir süpriz yaptı bana. Her zamanki gibi sahilde gezeceğimizi sanırken ben bir tekneye attı ve Lacivert'e götürdü. Tekne gezintisinin kendisi bile yeterdi bana aslında, ama o yetinmedi. Çok mutlu etti beni. :) Hava karardığında, masamıza tatlı yerine benim için yaptırdığı doğumgünü pastası geldiğinde gözlerime inanamadım. O inanamadığım gözlerle bütün akşam ağladım. Sevinçten. :) 10 yıl kutlama yapmasak da olur bundan sonra, sevgili benim için önceden uğraşıp organizasyon yaptı ya, ölsem de gam yemem artık. :) Valla. Gerçi "içimdeki kadın" rahat durmuyor, "madem yapabiliyordun be adam, beni niye üzdün bunca yıl" diye bağırasım geliyor, ama buldum bunamayayım di mi.. Evet, uslu durayım ben. Hatta buradan kendisine teşekkür edeyim. Teşekkür ederim aşkım.

- Bir sonraki gün planlı programlı yemeğimiz vardı. Refik'te oturduk, yedik, içtik, demlendik. Orhan Gencebay CDlerim -batsın bu dünya, nı nıı-, kalpli balonlarım -evet, yaptık, ne var?!-, kitaplarım, yastığım, geceliğim,sev-dik-le-rim ve ben eğlendik. Ayşegül delisi benim için afiş bile hazırlamıştı. :) Arkadaşlarıma doyum olmaz, ama kutlamalarda -bundan kısa bir süre önce de evlilik yıldönümü kutlamıştık nitekim!- "doz aşımı" seviyesine geldim nihayetinde. Ya bu kadın milleti hiç bir şeyden mi memnun olmaz?! Allah beni bildiği gibi yapsın.. :)

- Sonraki hafta "sanal" arkadaşlarımla :P buluştuk. HMFciğim şurada yazmıştı, okumuşsunuzdur belki. Toti, hmf, crick ve ben bir delilik yapıp bir araya gelelim dedik. İyi ki de yapmışız. :) Çok güzel bir akşam geçirdik.

Ben herkesten önce gittim olay mahaline. ;) Beni zorla bir masaya oturtmaya çalışan garsona "arkadaşlarıma bakıyorum, gelmiş olabilirler" dediğimde farkettim aslında ne yaptığımı, hiç tanımadığım insanlarla buluşuyordum! :) Nitekim bütün masalara eğilerek bakıp "acaba bu crick mi, yok yok, şu hmf olabilir mi, ay totinin hiç fotoğrafını görmedim ki" filan derken oturdum bir masaya, "en kötü ihtimalle araşırız" diye. Sonra geldiler, önce crick ve hmf birlikte, sonra toti. Valla bunlar yazıştıkları gibi konuşuyorlar. Konuşurken, paylaşırken, eğlenirken sınırları yok. Oldukları gibiler, o yüzden çok kolay oldu iletişim kurmak. :)

En komiği birbirimize ismimizle hitap edemeyişimiz oldu. :) Ben en çok hmf'ye adıyla seslendiğime sevindim, hmf demek çok zor, hidro filan demek de çok garip. En garibi birbirimiz hakkında biraz daha ipucu edinmek için "ay sen ne iş yapıyorsun, ailenle mi oturuyorsun" gibi manasız sorular sormaktı. En çekindiğim -evet itiraf ediyorum- toti'nin "ağır abla" çıkması, hatta oraya benim nasıl biri olduğumu görmek ve kızları tanımadıkları biriyle yalnız bırakmamak (oha abarttım!) için gelmiş olmasıydı ama hiç korktuğum gibi çıkmadı. İyi bile anlaştık. ;) Onların bunca zaman içinde gelişen ortak dillerine bile dahil oldum gibi bir ara. ;) Buluşmasaydık, toti gibi akılcıyken de eğlenceli; hmf gibi güleryüzlü, dürüst (ve iyi araba kullanan :)); crick gibi melek, yumuşacık birileriyle tanışmamış olacaktım. Geç oldu, son olmasın..
* Fotoğraflar kötü biliyorum ama çok içten, koydum ben de.. Kızmayın. Bu arada Defneciğim, otomatik makineyle çekildi bunlar, Canon için çanta bulamadım hala, pek sokağa çıkaramıyorum o yüzden. Sen de kızma bana.

* Toti kendi blogunda kendisinin hiç fotoğrafını koymadığı için saygı gösterdim ben de koymadım. Fikrini değiştirirse mutlulukla eklerim. ;)

-Biz artık çocuklu bir aileyiz! Gerçekten. Yok yahu, hamile filan değilim. Hatta bu çocuk epeyce gelişkin geldi evimize. Benim haylaz kardeş yetenek sınavı ile girilen üniversitelere hazırlanmak için bizde kalacak bir süre. Şişme yataklı, üstelik güneşin içine doğduğu bir odası, valizden ve tek raftan mütevellit bir gardrobu olsa da şikayet etmiyor şimdilik. Ben de memnunum halimden valla. Temiz, derli toplu. Marketten paketleri taşıyor, biz evde yokken su söylüyor, kapıya bakıyor. İnsan çocuğundan daha ne bekler! Belki bir de onu öptüğünde yüzünü buruşturmamasını.. O da olur herhalde zamanla. :)

-En son olarak bir şarkı koyacağım buraya crick için izninizle. Ben çook çok seviyorum bu şarkıyı. "Geç buldum, çabuk kaybettim" olmasa da idare edeceğiz artık.. Gitmesen olmaz mı yahu?! :(

sigara..

2007-07-04T00:07:00.000+03:00

Ben sigara içmem..

Daha 12 yaşımdayken babam beni karşısına çekti, "sen" dedi, "fazla onurlu bir çocuksun, denersin şimdi arkadaşlarınla, başın maşın döner, utanır dünyayı kendine dar edersin. Gel, ilk sigaranı benim yanımda iç!". Kendisi yatılı okulda yasakları delmenin keyfiyle sigaraya başladığı için olsa gerek, bana bu konuda hiç yasak koymadı. Ben de içmedim. Denemedim bile! Görünüşte iyi bir anlaşmaydı, gerçek bir "win-win", herkes kardaydı.

Tamam, sigara içmek güzel bir şey değil, ama şimdi düşünüyorum da, bu benim adıma büyük bir hataydı da aslında. Ancak 18 yıl sonra farkettim ki, reddetmeden önce hiç olmazsa denemeliydim. Ne olduğunu bilip öyle istememeliydim. Veya istemeliydim belki! Her koşulda daha çok merak etmeliydim. O zamanlar çocuktum tabii, bugünkünden biraz daha eksiktim, biraz daha idealist, biraz daha korkaktım.
Ben sigarayı sevmem, ama -kendime itiraf etmem zor olmuş olsa da- en sevdiğim fotoğrafım budur. :) Elimde içmediğim halde tuttuğum puro, ağzımdan içime çekmediğim için darmadağın çıkan dumanlar ve ben! (Üniversitede bir arkadaşın arkadaşı beni görüp "abi tam keş tipi var bu kızda" demişti. Benim sigara ve -onun düşündüğü miktarda- içki içmediğimi duyunca da şok olmuştu! Hala hatırlar eğlenirim. :)) İnsanın -her zaman- tutarlı olamayacağını farkedip kendisiyle barışması bir erdemmiş nitekim. :) Herkese gösterdiğim anlayışı kendime gösterememek hep en büyük sorunum olmuştur zaten. Kalıpların içinde yaşamaya çalışıp, "hmmm, ben böyle biri değilim, olmamalıyım" deyip, istediğim/içimden gelen şeyleri yapmamın önünde en büyük engel oldum kendime. Çözümün kendimi sevmek, olduğum gibi kabul etmek ve kendime kulak vermek gibi kolay bir şey olduğunu 21'imde bilseydim, bir çok olayı daha rahat atlatırdım kuşkusuz. Ama işler öyle yürümüyor, büyümek sahiden zaman alıyor. :)

Sigara içenleri de sevmedim bir dönem. Ama en zorunu sevdiklerim sigaraya başladığında yaşadım, ne yapacağımı bilemedim! Bana benzeyen insanların benimkilerden farklı tercihler yapabileceğini çok geç öğrendiğimden olsa gerek, uzun dönem hayatlarını zorlaştırdım -gereksiz- müdahalelerimle. Kimseye bu mereti bıraktıramama rağmen "eylemlerime" devam ettim. Başarana kadar denemeyi küçücükken öğrenmiştim çünkü. Başkalarının tercihlerine saygı duymanın ne demek olduğunu ise ancak ilk gençliğimden sonra kavrayabildim. "Bunun bir hata olduğunu söyledin mi? Anladı mı? Mutluysa adamı bırakacaksın kardeşim!" Şimdi olsa "17 yaşımdaki ben"e böyle seslenirdim. Ve büyük ihtimalle kendimi dinlemezdim. :) Ne kadar çırpınırsan çırpın, herkesin kendi deneyimlerini yarattığını öğrendiğimde 20'lerin sonuna gelmiştim. :)

Ben sigara içmem, -gerekli mi böyle bir sınıflandırma, bilmiyorum gerçi :P- ama en sevdiğim Şebnem Ferah şarkısı "Sigara"oldu hep. Üstelik şarkıdan farklı olarak, kibritin hiç yanmayan ucunun da acı çekebileceğini, sigara dumanının altında yanan kısmının da olup bitenlerden sorumlu olduğu keşfettim. Aferin bana, iyi bok yedim.

Tüm bunlar ve sanırım biraz daha fazlası için :) 30 yıl gerekti. Bugün benim doğumgünüm. 30. doğumgünüm. Yıllardır herkese -en çok kendime- söylediğim "sevdiklerin de seninle yaşlandığı sürece, yaşlanmanın nesi kötü olabilir" sözüne inat, beni günlerce düşündüren, geçmiş yılların bir muhasebesine iten ilk doğumgünüm. Şüphesiz sonuncu da olmayacak. 30. yaşımdan tek dileğim, bugün olduğu gibi, diğer muhasebe günlerinde de -bir avuç- sevdiğim insanla birlikte olabilmek. Hayatı yaşamaya değer kılan tek şeyin bu olduğunu biliyorum çünkü. Gerçekten benim olanın benim olduğunu, dünyanın en muhteşem hazinesinin benim bahçemde gömülü olduğunu keşfetmek için, -simyacı gibi- dünyayı dolaşıp onu aramak, maceralar yaşamak ve aradığını kaybetmenin ucundan dönmek gerekebileceğini öğretti bana çünkü hayat.

Hey hayat, bana ne öğreteceksen biraz çabuk olsan diyorum artık. Baksana, 30 yaşımdayım! :)

2007-07-02T11:55:00.000+03:00

Uykucu beni görmekten sıkılan arkadaşlar için küçük bir görsel değişikliği. :) Buralardayım ben, sadece sizi okumayı tercih ediyorum. Anlatacak çok şeyim var, ama -tembelim ben- tabii ki üşeniyorum. :)

uyuyamıyorum..

2007-06-16T01:20:00.000+03:00

Kıtalar arası ilişki yürütenlere hayranım ben, hayran oldum daha doğrusu. Bırak sevgiliyi, anne-baba-kardeşi bile ardında bırakıp kopmayanlara helal olsun! Bu saat farkı ne acımasız bir şeydir.. Öğlen Kuzusarması'nı aramak istedim, sonra bir farkettim ki saat orada daha 04:00. Gece 02:00'de telefonum çaldı, heyecanla bir şeyler anlatıyordu bana, bense uyuyordum. ;) Anı paylaşamamak, dilediğinde telefon açıp konuşamamak bile ne zormuş. Gece telefonun sesiyle uyanıp, tekrar uyumak da öyle. :D
Aaaa, eeeğğğ, evet beğn de seni çok özlediğğm sevgilim ama uyuycağğm beğn. Hadi görüşürüz. Ah ne yaptım ben!

Tüm gün konuşmayı beklediğin adamın suratına telefon kapadın hayatım, insan uykuyu sever ama bu kadar mı sersem olur.. Tebrik ediyorum. Uyu bakalım şimdi, nasıl uyuyacaksın, bekliyorum..

leylekler ve bir aile dramı :P

2007-06-13T21:41:00.001+03:00

Yoktum ben yine burada. Gittim, geldim, gittim, geldim. Hem daha bitmedi, gideceğim, geleceğim. Bu sefer yoruldum. Hem en uzak yolculuğumda sıkıldım da.

Ben Lüksemburg'a gittim.

Böyle söyleyince ilkokulda Türkçe dersinde yeni kelimelerle ödev olarak kurduğumuz cümlelere benzedi, değil mi? :)
kelime: araba - cümle: benim arabam var.
kelime: çiçek - cümle: annem bana çiçek aldı.
kelime: kızamık - cümle: ben kızamık gördüm.

Aklıma geldi şimdi. Bizim bir aklı evvel arkadaşımız vardı, süper bir cümle yapısı bulmuştu. Kelime "ilaç" mı mesela, "Ben ilaç nedir bilmiyorum" yazıp, kelimeyi cümle içinde kullandığını iddia ediyordu. :) Deli ederdi öğretmenimizi. Hala o kadar pratik zekalı mıdır acaba..
Aynı öyle işte, "benim Lüksemburg'um var, annem bana Lüksemburg aldı" ya da "Ben Lüksemburg'a gittim."

Ay gitmez olaydım! Yaniii, gitseydim de o kadar kalmasaydım. Şimdi bu kadar şikayet edecek idiysen ne halt yemeye gittin diyeceksiniz, eğitime gittim, "iş" anlayacağınız. Yoksa Lüksemburg insanın "yav bir gidip gezip geleyim" diyeceği bir yer değil. Valla. En azından benim yeni bir yer görme kriterime uygun değil pek. Yüzmeyeceksem, dalmayacaksam, atlayamayacaksam, yürümek, görmek, tanımak isterim. Oysa daha ilk gün (11 gibi oteldeydim) 15:00'te yemek yemiş, küçük turistik bir trenle yapılan manasız bir tura katılmış, en büyük müzeyi görmüş, bütün önemli sokaklarda adım atmıştım. (Trende size abuk bir metin dinletiyorlar, ben de onların bana verdiği kulaklık yerine, çıkarıp kendi kulaklığımı taktım. Benim miki kulaklarımı gören yaşlı Alman teyzeler "biz de bundan istiyoruz" deyip olay çıkardılar. Olay dediysem, Lüksemburg sükunetinde ne kadar çıkarılabilirse tabii! Sonra trenin sürücüsü bana "bacım neettin?" der gibi baktı, çok eğlendim ben de. :P) Bu kadar düzenli hayat yiyip bitiriyor beni. İstanbul'dan sonra her yer biraz sakin geliyor zaten ama burası, burası bir başkaydı. Sıkıcıydı. Hey Avrupalı okuyucular, vatan hasretiniz biraz daha anlaşılır geliyor bana şimdi. :P
İçlerinde ne olduğunu işaret dili sayesinde anladığım yemekler fena değildi. İşaret dili derken ciddiyim, Lüksemburgca'nın yanı sıra Almanca ve Fransızca konuştukları için, İngilizce bilmiyorlar. Ama hiç bilmiyorlar. İngilizce menü bulmak imkansız gibi bir şey. :)
Tatlılar bir harikaydı. Zaten yapacak hiçbir şey olmayınca ya yemek yiyor, ya alışveriş yapıyorsunuz. Artık hangi alternatif size daha çekici geliyorsa. ;)

Aaa, az kalsın unutacaktım, hmf, bak ne gördüm orada. Oralarda bile hep beraberdik, aklımın bir köşesindeydiniz, yalnız bırakmadınız beni. ;)

En çok hoşuma giden şeyse, her gün sabah kurulup öğlen kaldırılan pazar ve onun çiçekçilere ayrılmış kocaman bölümüydü. Genç, yaşlı, kadın, erkek herkesin ellerinde kocaman buketlerle yürüdüklerini düşünün. :) Bir gün bizde de olacak mı böyle bir kültür merak ediyorum. Bu gelirin artmasından başka bir şey, anlayış değişikliği gerektiriyor çünkü. Çiçeğin ekmek gibi, yoğurt gibi, deterjan gibi evin bir ihtiyacı olduğunu kabul etme sürecinden geçiyor. Ya da evdekilerin yüzünün gülmesinin her şeyden daha önemli olduğu kabul etmekten. Ya da kendini şımartmanın ayıp olmadığını kabul etmekten. Kesinlikle bizde olmayan bir şeyden geçiyor, onu biliyorum.

Neyse, Lüksemburg'dan Pazar sabahı döndüm, ertesi gün başka bir toplantı için yine yoldaydım, bugün döndüm. Cuma günü tekrar gidiyorum -bu sefer Ankara'ya-, bizim ufaklık üniversite sınavına girerken yanında olmak için. Kuzusarması beni geçen hafta terkedip Amerika'ya gitti zaten. -Baharda kuş cennetine gidersen, bir de "aaa leyleklere bak, ne güzel uçuyorlar" dersen, böyle olursun. Benim aptal kafam!- Böyle bölük pörçük, parça pinçik bir aile olduk bu aralar. Pazar gecesi kavuşmayı planlıyoruz. Bilgilerinize arz ediyoruz.

"şey"lerle dolu bir yazı..

2007-05-21T10:07:00.000+03:00

Daphne, geç kaldım, biliyorum. Ama yazdım nihayetinde. Çok "şey" oldu, idare edeceksiniz artık.

1.1 Daha önce yaşadığım 3 şehir..
En çok bu soruda eğleneceğimden emindim, nitekim öyle de oldu. :) Erzincanlı bir baba ile Ankaralı bir annenin çocuğu olarak İstanbul'da doğdum ben. 3 yaşımdayken Erzincan'a taşındık. İlkokula Kocaeli'de başladım, orta ikiyi bitirdiğim yaz Malatya'daydık. Ben üniversiteyi kazanıp Ankara'ya doğru yola çıkarken, ailem de evimizi Diyarbakır'a taşıyordu. Ben okulla ev arası mekik dokurken onlar da geldi Ankara'ya, bir süre birlikte yaşadık. Sonra ben okulu bitirip İstanbul'a geldim, onlar İzmir'e taşındı. Şimdi mi? Şimdi yine Ankara'dalar.. :) Ben de İstanbul'dayım. (3’ü geçtim di mi?!)

Bu kadar gezmiş dolaşmış biri olarak, hep bir aidiyet sorunu yaşamışımdır. (Bu gerçekten bir süredir yazmayı planladığım bir konu, başlı başına bir post konusu.) Ciddi ciddi nereli olduğumu bilmiyorum mesela. Kendimi en çok İstanbullu, ve ne gariptir ki, biraz da Malatyalı hissediyorum; oysa ikisi de değilim. :) Detaylı hissiyatımı sonra anlatayım ben, yoksa bu "sobe" bitmez. Valla. ;)

1.2 Tatil için gittiğiniz, gördüğünüz, önerdiğiniz 3 yer..
"şundan bundan" yurt dışından okuyucusu bol olan bir blog olduğu için, bir yerleri önermek ürkütücü geldi şimdi. Tereciye tere satılır satılmaya da, ben o kadar iyi bir satıcı değilim. :) Zaten gördüğüm yerler de terecilere “tamam yahu, getir seninkini alayım” dedirtir türden değil. :) Yine de, Türkiye’de yaşayıp da bir bayramda denk gelip hala görmemiş olan varsa, Prag’ı tavsiye ederim. Bayram diyorum, çünkü Türkiye’ye yakınlığı; vizesini almanın kolaylığı; 3-4 günde hem sıkılmadan, hem de gayet detaylı gezilebilen bir yer olması, Türkler için bayramların popüler tatil yeri yapmış Prag’ı. Biz gittiğimizde camlarda Türkçe yazılar vardı, o kadar yani. :) Bir tavsiye daha isterseniz, bayramda gitmeyin derim ben. :) Bir de balayında gitmeyin. O kadar çok, ama o kadar çok yürüyorsunuz ki, balayının ruhu ile hiç uyuşmayacak bir yorgunluk oluyor üzerinizde. :)

Her yaz aynı yere tatile gidenlere dünyanın -kötü- lafını söyleyip, her sene kendimi zor attığım Kaş’ı tavsiye edebilirim sonra. Neyse ki yolu hala çok iyi değil, neyse ki hala yabancılardan çok Türkler -hatta garip bir şekilde sanat böcük camiası- tercih ediyor, neyse ki düşündüğümden daha az değişiyor. Orada bulduğum huzuru hiç bir yerde bulamıyorum ben.

Hayatının yarısı Doğu’da geçmiş biri olarak, hayatınızın bir döneminde, mümkünse erken bir döneminde, oraları görmenizi tavsiye ederim ayrıca. Hatta keşke bir süre yaşayabilseniz.. Hayatı bira daha anlamak için, bir gün bir yerlerde söz sahibi olmak için.. Yaşamasanız da (elbette bunun zor olacağının farkındayım) görün bari, biraz daha eksik kalmayın. Mardin, Doğu Beyazıt, Urfa, Antep ve Diyarbakır olmazsa olmazlar. Gerisi size kalmış..

1.3 Görmek istediğim 3 yer..
Her yer! :) Bana yolculuk olsun, başka iklimleri görmek, başka yemekleri yemek, başka insanlarla konuşmak olsun. Başka olsun. Ben her yere giderim. :) Şimdi gözlerimi kapatıp Tokyo’ya ışınlansam, sokaklarında kaybolsam. Her sene tam yaz tatili öncesi dolaşan e-maillerdeki o deniz üstünde -içinde hatta- odaları olan otellerden birinde, bir tropik adada olsam. Ya da Güney Amerika’da olsam, içim sıcacık keşfetmenin tadını çıkarsam. Hep uzaklara gitsem. Ve hep eve dönsem sonunda.

2.1 Şu andaki mesleğiniz..
Anlatması ne zor. :) Baroya kayıtlı bir avukatım aslında, ama artık sadece bir ofis odasında oturup danışmanlık veriyorum. (Buna danışmanlık da denmeyebilir, emin değilim.) Hukukçuyum deyip susayım ben. :)

2.2 Dünyaya yeniden gelseydiniz, hangi meslegi yapmak isterdiniz?
Daha çok eğleneceğim bir iş olabilirdi sanırım. Tiyatro gibi sahnede olacağım bir şey, reklamcılık gibi işin mutfağında olabileceğim bir şey. Yeteneklerimi daha çok gösterebileceğim bir şey. Parıldayan bir şey. Hmmm, evet evet, parıldayan bir iş, bayıldım bu fikre. :)

2.3 Asla yapamazdım dediğiniz meslek..
İnsanın -başta benim- şiddete eğilimi beni çok ürküttüğünden, eli silah tutan meslekler bana göre değil hiç.

3.1 Yasam felsefenizi olusturan sözlerden biri?
Her şey insan içindir.

3.2 Bir kitapdan alınma, çok sevdiğiniz bir cümle veya paragraf veya bölüm..
Borges’ten.. “İçinde hiç kimse yoktu onun; yüzünün ve bol bol sarfettiği akla hayale sığmaz fırtınalı sözcüklerin ardında yalnızca bir parça soğukluk ve başka hiç kimsenin görmediği bir düş vardı..”

3.3 Çok sevdiğim bir şiirden parça..
Uzun zamandır şiir okumuyorum ben. Ne acıklı. Oysa eskiden okumakla kalmaz yazardım da. Kuzusarması içimdeki şiir yaratığını da öldürdü sanırım. :) Orhan Veli okurdum her genç gibi. Brecht severdim. Sonra daha çok Türk şair tanıdım, sevdim, Ahmet Telli okudum uzun geceler. Sonra çok sevdiğim Şükrü Erbaş’ın imza gününe gittim bir gün. Buz gibiydi. Okumadım onu bir daha. Ne hayal kırıklığıdır tanımadan sevdiğin birinin sandığın/sevdiğin insan çıkmaması. Oysa hala her yenilgimden onun bu şiiriyle çıkarım ben. hmf, sen de okuyacaksın değil mi bu şiiri yüksek sesle? :)

Tutuşmak Üzere Yeniden

Sızıyor sessizce kendi derinine
Çıkışını bulamayan sular.
İnsan aynı türküyü aynı içtenlikle
Söyleyemiyor ki uzun zaman
Böyle karşılıksız yankısız
Değişiyor usul usul eski duygular.

Biliyor musun kalbim artık
Bir kuş gibi çırpınarak pencere önlerinde
Titrek kanatlarıyla umudun
Düşmüyor bekleyişin hayal camlarına
Gelmene yakın saatlerde.

Hayat dolduruyor hey boşluğu kendince
Bir başka başlangıçla
Tutuşmak üzere yeniden
Pembe üflemeleriyle bir ince soluğun

Soğuyor acılar bile..

Hadi bana bir torpil. Son 5 yılda aklımda tek şiiri de iliştireyim aşağıya. Kim olduğunu bilmediğim, bulamadığım "Sevgi Köse" yazmış.

boğazda kalan

her sabah
üsküdar'ın en hızlı koşan kadını
yedi vapurunu saçından yakalarım
parmaklarıma takılı her teli
dize dize martılara atarım
kızkulesi kocaman gülümseyişinden
eğilip yakar sigaramı
akşamdan kalma yıldızlarını toplarım
yakalarını çekiştiren istanbul'un
boğazına takılırım

martılarda sabahın beyaz sevinci,
kaptanın nefesi çarpar tüm yolcu yüzlere…
bir ben duyarım
galata kulesinin rüzgara karşı sesini
"seni dokunamadığım kıyılar kadar seviyorum"
gün boyu cebimde taşır
akşam vapurundan kızkulesine fısıldarım
bu içli itirafı

eski bir şarap tadı dilimde
evimin ve gecenin yolunu tutarım.

Geç de olsa bitti işte. Ben de Zeyno'nun annesini ve yok ki'yi sobeliyorum kabul ederlerse..

hızıır, ilyaaas, duyun sesimi..

2007-05-09T17:13:00.000+03:00

Bu sabah geç kalmış bir yılbaşı çamı gibi yürüdüm İstiklal’de. Alakasız -siyah- bir pantolon altına giyilmiş neredeyse tabansız -yeşil, krem- çiçekli kumaş pabuçlar, üzerine eklenenlerle kişiselleştirilmiş kumaş -sarı- bir çanta, merserize -beyaz- bir hırka, düğmesiz -krem- bir gömlek, kulakta kocaman -bordo, gri- kulaklıklar, gözde kocaman kokoş -adeta Paris Hilton- güneş gözlükleri, saçlar toplu, kulakta inci küpeler! İşe giderken giyilmeyecek ne varsa üstümde, yapılmayacak her türlü hareket de cabası. Biraz daha estetik olsam, bir dilek ağacı olabilirdim belki. Ama ola ola beceriksizce -belki aceleyle- süslenmiş bir çam ağacı oldum ben. Yürüdüm, işe geldim. Dilek ağacı deyince.. :)

Geçen sene "bu sefer önceden haber vereceğim" demiştim ama yine yapamadım, kızmayın bana, olur mu.. Geçtiğimiz cumartesi hıdrellezdi ve biz yine Ahırkapı’daydık. Yapılan organizasyonu –geçen sene çıkan yangına rağmen-, sokakta satılan tüm o yiyecek ve içecekleri –bu sene iki bira alacağız diye sıkışıp ölüm tehlikesi atlamamıza rağmen-, o ışığı, o süslemeleri, o eğlenceyi seviyorum. En çok da steril olmayan o kalabalığı seviyorum, normalde yan yana gelmeyecek insanların –kokoş etiler ablasıyla cingen klarnetçi amcanın- birlikte göbek atmasını mesela. Ya da Ahırkapı ahalisinin kapılarının önünde –hür teşebbüs!- bir geceliğine bar açmalarını, evde ne kadar içki varsa çıkarıp satmalarını seviyorum.
Bu arada, bu “barmen” arkadaş, ayrı bir olaydı hakikaten. Şenlik organizasyonunda yalnızca bira ve şarap olunca, bu güler yüzlü adamın kapı önünde sattığı cindir, viskidir, pek bir popüler oldu. Ama ben asıl t-shirtüne vuruldum. Üzerindeki Dolce Gabbana’yı gururla gösterip “abimle birlikte yapıyoruz, bizim imalat” diye seslenip duruyordu herkese. Ya, kapı önünde içki satmak olsa olsa “ruhsatsız içki satmak” filandır, çok da bir cezası yoktur herhalde. Ama korsan mal üretmek öyle mi ya? Kaç yıl hapis cezası var, kaç bin YTL para cezası var.. Şu cesarete bak! :)

Evde yaptıkları börekler ve mercimekli köftelerle, Borsa’nın döneri, Edirne’nin ciğeri ile yarışmaya çalışan Ahırkapı’lı kadınları seviyorum sonra. Süslenip püslenip camlarda poz vermelerini, kimseyi kırmadan gülümsemelerini. Bir yere “cafe” deyip adını da “sansar” koymalarını, :) o cafenin girişine sucuklar asmalarını, kapıda mangal tüttürmelerini, içeride göbek atmalarını. Olmadığım ne varsa orada görmeyi seviyorum. Seviyorum beee. Var mı ötesi. :)

Hıdrellez sadece eğlenmek için değil, elbette Hızır ile İlyas’tan dilek dilemek için de en güzel zaman. Bu sene insanların dileklerine -aaa ne ayıp- şöyle bir göz attım. Her şeyi Hızır ile İlyas’tan bekleyenler, organize çalışıp gelenler, “likit param artsın” gibi sofistike dilekleri olanlar, tekne ve jip isteyenler, “ne olur şu okulu kazaniim” diye dileyip “o Türkçe ile zor” dedirtenler, çizimlere güvenmeyip bir de detaylı anlatanlar, kendisi için bir şey istiyorsa namertler.. Çok çok eğlenceliydi.. :)

Begüm bana dileğini göstermedi, görmeyeyim diye yukarılara astı bir de. :) Bu kadar röntgencilikten sonra, benimkini de görmenizde bir mahsur görmüyorum. :)

Son olarak Kuzusarması’na bir not (sevgi böcüklüklerine alerjisi olanlar okumasın): Gelmekle kalmayıp eğlendiğin için teşekkür ederim sevgilim. Gerçekleşmiş en büyük dileğim sensin..

kökler..

2007-04-29T19:01:00.000+03:00

İşim, gücüm, en büyük heyecanım buydu son dönemlerde.. Çok güzel geçti, tadı damağımda kaldı. Yazılar, sobeler için iki gün izin. :)

çaydanlık..

2007-04-08T18:35:00.000+03:00

Bu hafta garip bir haftaydı. Biraz keyifsiz, biraz sessiz.. Dedi ki Kuzusarması “hadi gel, Ankara’ya gidelim”. Önce nasıl keyifli görüneceğim diye endişelendim. Sonra, “kabul” dedim -bir cesaret-. Gözümü bir açtım, baba evindeyiz. Bu koşulsuz sevginin iyileştiremeyeceği bir iç sıkıntısı düşünemiyorum. -Tabii sıkıntıyı bu sevgi yaratmıyorsa! :D-

Şimdi bu çaydanlık da nereden çıktı diyeceksiniz, bir yerden konuya dahil olacak tabii, az sabır. :) Bu bizim çaydanlığımız. Taaaa eski küçük minnak evimizden kalma, babaannemin hediyesi. Çok çay içmesek de zaman içinde eskidi bu meret her şey gibi. Yeni bir çaydanlık almayı çok istedik, hatta anneciğimi bu işten sorumlu devlet bakanı atadık, ama bir türlü istediğimiz gibi bir şey bulamadık. Ben sade ama değişik bir şey istedim, bulduğum her şeye Kuzusarması bir eleştiri getirdi, o zaten hiçbir seçenek sunamadı, anlayacağınız biz yine bizim emektara kaldık. :)

(Şimdi konu değişiyor ama yine gelecek çaydanlığa. Valla.) Ankara’da boş iki saatimi -iki ev arası koşuşturmaların, hasret gidermelerin arasında o kadar oluyor- yıllardır gör-e-mediğim canım arkadaşım Belgin’le geçirmeye niyetliydim. Niyetliydim niyetli olmasına da, mitinglerle işgal edilmiş Ankara trafiği buna izin vermeye niyetli değildi pek. Buluşma yerimizi Belo’nun biraz oyalanabileceği bir yer olarak değiştirmek zorunda kaldık, sözleştiğimiz saatten 40 dk. sonra Karum’daydım. Tam ortada film gibi bir kavuşma gerçekleştirirken biz, sarılmış ve birbirimizden kopamıyorken -ah ne güzeldi, bir görseniz!-; gözüm, önünde buluştuğumuz dükkanın vitrinine takıldı. İşte oradaydı: normalde pek de sevmediğim bir tarzda, ama nedense görür görmez gözümü alan, ıcık bıcık desenli bir çaydanlık! Belgin’e “yürü kızım, iki dakika içeri giriyoruz şunun fiyatını öğrenmek için” dedim. Güzelimin şaşkın bakışları, “ben burada bir şeyler kırarım” nidaları arasında kendimizi dükkanda bulduk. Ama Belgin çaydanlığı almama karşı çıktı, “bu ne yahu, aynı markanın başka bir desenini bizim oradan yarı fiyatına aldım ben, sana da alırım istediğin desenini oradan” diyerek. İşte yine olmuştu, istediğim çaydanlığı almamın önünde öyle tatlı bir engel vardı ki, aşmam ne mümkün! :D Alışveriş yapmadan çıktık dükkandan.

Bıraktık çaydanlığı maydanlığı, kendimizi Budakaltı’nda bulduk. Görüşmediğimiz yıllarda oluşan arayı kapatıp, bir daha geçmişten -gerekmedikçe- söz etmemeye, geleceği paylaşmaya söz verdik önce. Belgin hala İrem prensesi emzirdiği için bana çayla eşlik etti; ben, kendisi soğukken içimi nasıl yaktığını, -tombik- yanaklarımı nasıl kızarttığını anlamadığım güzel bir beyaz şarap içtim. :) 30 yaşın ağırlığını, hayatı, hayatı güzelleştiren/yaşamayı kolaylaştıran eşlerimizi, değişen rollerimizi, bizi konuştuk. Eski sevgililer gibi gözlerimiz dolu dolu baktık birbirimize, bir masada el ele –taze aşıklar gibi- oturduk. :) (Kuzusarması bunları duyunca çok kıskandı. Deli.) Farkettik ki, geçen zaman içinde o ben, ben o olmuşuz. Ben onun eski deli dolu hallerine, o benim eski olgun oturaklı hallerime, birbirimize bürünmüşüz. Belki kendimize olan özlemimizden bu kadar düşmüşüz birbirimize, ya da yeni bizi o kadar sevmişiz ki sonunda birbirimizi de anlamış, sevmişiz.

Özlemişiz.

Akşam eve döndüğümde ne gam, ne tasa, hiçbirinden eser yoktu bende. En sevdiklerimiz baba evinde bizi yemeğe bekliyordu üstelik, yedik, içtik, sarıldık, sırnaştık. Bağıra çağıra –İtalyan aileler gibi- atıştık. :) Sonra ben anneme (evet geldi işte söz verdiğim üzere konu, ben dememiş miydim) “bugün bir çaydanlık beğendim” deyip hikayeyi anlattım. Belgin bulamazsa, bize o kedili çaydanlığı almasını rica ettim. Annem onun üstüne babama “yaa hayatım, Hülya’nın bize hediye aldığı çaydanlığı yukarıdan indirebilir misin” dedi. Babam elinde kocaman bir paketle salona girdiğinde gözlerime inanamadım. Benim çaydanlığım! Vitrindeki.. :D Annemin arkadaşı Hülya Abla anneme “iki taneydi, birini size, birini bize aldım, dükkanda bırakmaya kıyamadım” deyip bu çaydanlığı getirmiş. Üstündeki desenleri gören annem de “benim kızım çok sever bunu, isterse ona vereyim” deyip kullanmaya kıyamamış. Meğer sabah da bana “sana bir şey göstereceğim, seversen senin olsun” filan demiş, ama ben o koşturmada fark edememişim. :)

Şimdi dönüş yolunda arabadayız. Yanımda sevgilim, bagajda kendisi kadar komik bir kutuda çaydanlığım, aklımda Belgin var.

Çok keyifliyim.